" माझी चिमुकली "
वेदनांच्या सरी होत्या सुरु, पण मनात होती एकच आस.
माझ्या चिमुकलीशी खेळावे, सदा रहावे तिच्या आसपास.
वेदनांची झळ मी शोषली, वेदनांशीच दोस्ती मी केली.
तुला पहायला, ए चिमुकली, मी दिवस राञ एक केली.
आज वेदनांची तिव्रता क्षणोक्षणी वाढतच होती,
तिला मिठीत घ्यायची इच्छा सुध्दा, क्षणोक्षणी वाढतच होती.
डॅाक्टरांची चाहूल लागली, अन् मला उमगले, आता ती वेळ आली,
वेदनांचे थैमान चालूच होते, मी तर भान हरपुन किंचाळत होते.
सहनशिलता ऊत्तर देत होती, कळ मला सहन होत नव्हती.
पण आजपर्यंतची, सर्वांत कठिण हि परिक्षा मला ऊत्तीर्ण व्हायची होती.
एखादे वादळ अचानक थांबावे , तसा तो क्षण होता.
माझ्या ह्रदयाची स्पंदने चुकाली होती, माझ्या चिमुकलीची चाहूल मला लागली होती.
माझा जीव, माझ्या काळजाचा तुकडा माझ्या छातीशी होती.
ती धयाधया रडत होती, माझ्याही डोळ्यात आनंद अश्रूंची भरती होती.
नारीचे कर्तव्य बजावल्याचा अभिमान, कि चिमुकलीला स्पर्श करायचे सुख,
मनात माझ्या अशा विविध भावनांची गर्दी होती.
माझ्या चिमुकलीला मी क्षणभरही दुर होऊ दिले नाही,
कारण तिच्यावर जीव ओतायची एकही संधी मला गमवायची नव्हती.
मी तर आता ह्या जगाची नव्हते,
नाती, सोबती सगळे मला अनोळखी भासले.
माझी चिमुकली फक्त माझी, मी फक्त माझ्या चिमुकलीची,
आता ऐवढेच माझे विश्व उरले.
आपला गॅाडफ्री.
Thursday, 30 April 2009
Sunday, 27 July 2008
"चाहत"
क्यो मन अब मेरा गुमसूम रहता है?
ना जाने क्यो अब ये तनहा महसूस करता है?
मेरी तलाश कब रुके, कब मिले दिलको राहत?
कया कहे तुजसे ऐ जालिम, कितनी हमे है तुजसे चाहत।
क्यो अब मेरी ये आँखे तुजको धुंडती है?
तू रहे सामने, तो इन्हे जन्नत दिख जाती है।
धूंडे हर जगह, कही तो महसूस हो तेरी आहट।
क्या कहे तुजसे ऐ जानम, कितनी हमे है तुजसे चाहत।
क्यो धडकने को वैसे ये दिल धडकता है?
लेकिन सासों पर मेरे फिर भी सिर्फ तेराही पहरा है।
खुदा की है तु प्यारी सी बनावट।
कया कहे तुजसे ऐ सनम कितनी हमे है तुजसे चाहत।
क्यों मेरी ये जिंदगी अब मेरी नही है?
क्यों यादों मे मेरी तू बसी रहती है?
अब अपने दिल मे बस जाने, की दे मुझे तु इजाजत।
मुझे करनी है तुजसे, सिर्फ तुजसे बेइंतहा मोहब्बत।
" आपका गाँडफ्री "
ना जाने क्यो अब ये तनहा महसूस करता है?
मेरी तलाश कब रुके, कब मिले दिलको राहत?
कया कहे तुजसे ऐ जालिम, कितनी हमे है तुजसे चाहत।
क्यो अब मेरी ये आँखे तुजको धुंडती है?
तू रहे सामने, तो इन्हे जन्नत दिख जाती है।
धूंडे हर जगह, कही तो महसूस हो तेरी आहट।
क्या कहे तुजसे ऐ जानम, कितनी हमे है तुजसे चाहत।
क्यो धडकने को वैसे ये दिल धडकता है?
लेकिन सासों पर मेरे फिर भी सिर्फ तेराही पहरा है।
खुदा की है तु प्यारी सी बनावट।
कया कहे तुजसे ऐ सनम कितनी हमे है तुजसे चाहत।
क्यों मेरी ये जिंदगी अब मेरी नही है?
क्यों यादों मे मेरी तू बसी रहती है?
अब अपने दिल मे बस जाने, की दे मुझे तु इजाजत।
मुझे करनी है तुजसे, सिर्फ तुजसे बेइंतहा मोहब्बत।
" आपका गाँडफ्री "
Thursday, 24 July 2008
तू का गेलीस ?
तू का गेलीस ?
तू का गेलीस जिवनातून माझ्या,
आता काय माझे उरणार,
जाऊ नको दुर अशी,
सांग मला, तू कधी मला मिळणार ?
चेहरा माझा पाहू नको,
कि चेहरा मला दाखवूही नको,
जिवनातून तर गेली आहेस,
आता स्वपनातून तरी जाऊ नकोस.
चूक होती माझी, माझीच चूक होती,
तू काहीच केलं नाहीस,
मी पडलो अपार प्रेमात तूझ्या,
तरी तू काहीच केलं नाहीस.
आता जीव द्यायची तयारी आहे,
आता मरण्याची सुद्धा घाई आहे,
जा, वाट पाहणार नाही मी तुझी,
असं सांगून करत आहे, फसवणूक स्वःताची.
जीव तर तू घेतलास,
आता ह्या शरीराचं काय करू,
तूच शुचव मला,
कि मी आता जगू का मरू?
माहित असेल तुला रोमिओ,
माहित असेल तुला देवदास,
पण तुला कधीच नाही कळणार,
का गाँडफ्री राहिला उदास ?
आपला गाँडफ्री.
तू का गेलीस जिवनातून माझ्या,
आता काय माझे उरणार,
जाऊ नको दुर अशी,
सांग मला, तू कधी मला मिळणार ?
चेहरा माझा पाहू नको,
कि चेहरा मला दाखवूही नको,
जिवनातून तर गेली आहेस,
आता स्वपनातून तरी जाऊ नकोस.
चूक होती माझी, माझीच चूक होती,
तू काहीच केलं नाहीस,
मी पडलो अपार प्रेमात तूझ्या,
तरी तू काहीच केलं नाहीस.
आता जीव द्यायची तयारी आहे,
आता मरण्याची सुद्धा घाई आहे,
जा, वाट पाहणार नाही मी तुझी,
असं सांगून करत आहे, फसवणूक स्वःताची.
जीव तर तू घेतलास,
आता ह्या शरीराचं काय करू,
तूच शुचव मला,
कि मी आता जगू का मरू?
माहित असेल तुला रोमिओ,
माहित असेल तुला देवदास,
पण तुला कधीच नाही कळणार,
का गाँडफ्री राहिला उदास ?
आपला गाँडफ्री.
Sunday, 22 June 2008
"माझी आई"
मिञांनो,
माझ्या अगोदरच्या कवितेला चांगला प्रतिसाद दिल्याबद्दल तुमचे मनापासून आभार.
“ माझी आई “
तूझ्याविषयी मी कधीच काही लिहीलं नाही,की,
तुझ्याविषयी मी कधी लिहूच शकलो नाही.
बहूतेक तेवढी क्षमताच् नव्हती माझ्यात,की,
महिमा मोठा आहे, “आई” ह्या शब्दात.
पण आज मी काही लिहत आहे,
कारण आज तूझा वाढदिवस आहे.
आजचा दिवस फारच विशेष आहे,
पण सगळ्या गोष्टी तशाच आहेत.
सतत कष्ट करणारी तू,आजही कष्ट करतेस.
सतत झटणारी तू,आजही झटत असतेस.
आमच्या पोटापाण्यासाठी,
कधी कमी घास तू गिळलास.
आमच्या इच्छापूर्तीसाठी,
स्वताच्या इच्छांचा खून केलास.
एवढ्या चांगल्या वागणूकीची,
आम्ही परतफेड कशी केली.
तक्रारींवर तक्रारी करून,
अश्रू अन् दुःख तेवढी दिली.
मी काय पूण्य कलं होतं,
की, तू माझी आई आहेस.
तू तरी काय पाप केलंस,
की, तू माझी आई आहेस.
चुका आता सुधारायच्या आहेत,
परिस्थिती आता बदलायची आहे.
देवाचं काय नक्की माहित नाही.
पण तुला त्याचे स्थान द्यायचे आहे.
“आई” हा शब्द जितका लहान आहे,
महिमा त्याचा तेवढाच महान आहे.
तुझ्या गुणांपैकी, एकही गुण जरी माझ्यात आला,
तर मी सांगेन, माझा जन्म सार्थ झाला.
लहान मूल पहिल्यांदा जेव्हा बोलतं,तेव्हा तो शब्द “आई” असतो.
पण मी जेव्हा अखेरचा बोलेन,तेव्हा तो शब्द “आईच” असेन.
आपला गाँडफ्री.
माझ्या अगोदरच्या कवितेला चांगला प्रतिसाद दिल्याबद्दल तुमचे मनापासून आभार.
“ माझी आई “
तूझ्याविषयी मी कधीच काही लिहीलं नाही,की,
तुझ्याविषयी मी कधी लिहूच शकलो नाही.
बहूतेक तेवढी क्षमताच् नव्हती माझ्यात,की,
महिमा मोठा आहे, “आई” ह्या शब्दात.
पण आज मी काही लिहत आहे,
कारण आज तूझा वाढदिवस आहे.
आजचा दिवस फारच विशेष आहे,
पण सगळ्या गोष्टी तशाच आहेत.
सतत कष्ट करणारी तू,आजही कष्ट करतेस.
सतत झटणारी तू,आजही झटत असतेस.
आमच्या पोटापाण्यासाठी,
कधी कमी घास तू गिळलास.
आमच्या इच्छापूर्तीसाठी,
स्वताच्या इच्छांचा खून केलास.
एवढ्या चांगल्या वागणूकीची,
आम्ही परतफेड कशी केली.
तक्रारींवर तक्रारी करून,
अश्रू अन् दुःख तेवढी दिली.
मी काय पूण्य कलं होतं,
की, तू माझी आई आहेस.
तू तरी काय पाप केलंस,
की, तू माझी आई आहेस.
चुका आता सुधारायच्या आहेत,
परिस्थिती आता बदलायची आहे.
देवाचं काय नक्की माहित नाही.
पण तुला त्याचे स्थान द्यायचे आहे.
“आई” हा शब्द जितका लहान आहे,
महिमा त्याचा तेवढाच महान आहे.
तुझ्या गुणांपैकी, एकही गुण जरी माझ्यात आला,
तर मी सांगेन, माझा जन्म सार्थ झाला.
लहान मूल पहिल्यांदा जेव्हा बोलतं,तेव्हा तो शब्द “आई” असतो.
पण मी जेव्हा अखेरचा बोलेन,तेव्हा तो शब्द “आईच” असेन.
आपला गाँडफ्री.
Saturday, 14 June 2008
" निराशा "
सुस्वागतम मिञांनो,
सादर आहे तुमच्या समोर माझ्या कवीतांचा संग्रह.
निराशा हि प्रत्येकाच्या आयुष्यात डोकावत असते. आठवी इयत्तेत असताना मी सुध्दा हयाच निराशेचा बळी ठरलो आणि कसं माझ्या भावनांनी मला छळले ते........
" निराशा "
आज झालो आहे मी निराश,
कशाची तरी आहे मला तलाश.
मन झाले आहे फार निरस,
जीवनरुपी जमिनीचा निघून गेला कस.
कधी होईल ह्या दुःखांचा अंत,
कधी संपेल माझ्या मनातील खंत.
उन्हाळ्यतच् थंड पडलो,
दुःखाच्या चम्रव्यूहात असाच सडलो.
दुःखाची हि झळ शोषून,
शरीररूपी पाकळ्या गेल्या मिटून.
शेवटची आशाही धूळीस मिळाली,
माझ्या आयुष्याची तर रांगोळीच झाली.
संकटांचे वादळ आले,
सारे काही उडून गेले.
राञंदिवस रडते हे पराभूत ह्रदय्,
कुठून झाला ह्या संकटांचा उदय.
सुरु आहे संकटांचा मारा,
पण आनंदी आहे समाज सारा.
अंतकरणात क्रुतघ्नेची भावना दाटली,
अन् मलाच माझी लाज वाटली.
दुःख, निरशा तर सगळीकडेच असते,
अन् निराशेतूनच आशेची वाट शोधायची असते.
हि कविता आवडली तर क्रुपया तुमचा प्रतिसाद कळवा.
आपला विनम्र,
गाँडफ्री मच्याडो.
सादर आहे तुमच्या समोर माझ्या कवीतांचा संग्रह.
निराशा हि प्रत्येकाच्या आयुष्यात डोकावत असते. आठवी इयत्तेत असताना मी सुध्दा हयाच निराशेचा बळी ठरलो आणि कसं माझ्या भावनांनी मला छळले ते........
" निराशा "
आज झालो आहे मी निराश,
कशाची तरी आहे मला तलाश.
मन झाले आहे फार निरस,
जीवनरुपी जमिनीचा निघून गेला कस.
कधी होईल ह्या दुःखांचा अंत,
कधी संपेल माझ्या मनातील खंत.
उन्हाळ्यतच् थंड पडलो,
दुःखाच्या चम्रव्यूहात असाच सडलो.
दुःखाची हि झळ शोषून,
शरीररूपी पाकळ्या गेल्या मिटून.
शेवटची आशाही धूळीस मिळाली,
माझ्या आयुष्याची तर रांगोळीच झाली.
संकटांचे वादळ आले,
सारे काही उडून गेले.
राञंदिवस रडते हे पराभूत ह्रदय्,
कुठून झाला ह्या संकटांचा उदय.
सुरु आहे संकटांचा मारा,
पण आनंदी आहे समाज सारा.
अंतकरणात क्रुतघ्नेची भावना दाटली,
अन् मलाच माझी लाज वाटली.
दुःख, निरशा तर सगळीकडेच असते,
अन् निराशेतूनच आशेची वाट शोधायची असते.
हि कविता आवडली तर क्रुपया तुमचा प्रतिसाद कळवा.
आपला विनम्र,
गाँडफ्री मच्याडो.
Friday, 25 April 2008
Me and My DREAM
Hi Friends, as most of the Indians, I am also a huge cricket fan. You can say its my first "love". Cricket runs in my veins, I am crazy for cricket. Many a times my parents woke me up from my dreams(playing cricket), I may scream "Howzzat" or other day i bowl Mr. Tendulkar out but the reality is not real at all. I am a superstar of my dreams.
We talked a lot about my dreams, now some reality bites. I like doing many things as writing (Screen plays,poems,stories) , acting, and of course playing cricket. Yes, I play cricket. Thanks to my school and my village where we didn't had cricket or any support to play cricket. I couldn't pursue my dream of being a cricketer. But during my college, I got the chance to play in the team of my class. I used to bowl as well as bat but batting was always at the brighter side. I played some memorable knocks in my college days.
My captain "Himanshu topal" and my close friends Darshan and Tushar used to boost me saying that "I am a wonderful cricketer". I still remember people cheering me saying "Godfrey Machado from Nallasopara".
One of the guy who worked in our college canteen used to shout as "Gold flake Machado", That was the day when I realised that my name is little too ambiguous. So these things were enough to boost my confidence and tp pursue my passion for the game. But as always, "Good moments last for sharter period", My college days ended.
I joined the company with the ambition of doing something big professionally as well as financially. I saw a transition from a college boy to a professional, Causals and funky T-shirts were replaced by formal clothes, Priorities in life changed. I thought it is the end of my fun life, I prepared myself for life style which starts with many responsibilities and ends with slogging and working for endless hours. I lost my way of living life happily because my happiness lies with cricket.
After spending some boring days of work life through some source, I got to know about my company's cricket team. I joined the practice sessions,
Cricket practice with office work and in addition to that daily 5 hours of travelling.... Ooops....... I thought I cannot continue my cricket dream. But I wanted to give myself a chance.
My Daily Routine
4.00 AM
Wake Up
5.00 AM - 7.00 AM
Travel to Cricket Ground
7.00 AM - 8.30 AM
Cricket Practice
9.00 AM - 6.00 PM
Office Hours
6.15 PM - 9.00 PM
Travel back to Home
10.00 PM - 4.00 AM
Sleep
I started following my daily routine. First couple of days were very tiring and my motivatinal levels were going low day by day. Everyday I used to start with lot of energy and determination to do many things. Days passed and my routine became my habit. I practiced religiously, Improved on my fitness,Got selected for the Company's cricket team. Partcipated in various corporate tournaments, recieved "Man of the Match" award couple of times. I discovered real life yet again.It was the tremondous feeling to get your old love back. I did everything which I wanted to...
The purpose of me writing this write up is telling others who say that they don't have time to pursue their dreams or to do things that they want to do. Many of us work in offices, factories etc. Many of us have some other likings, some other hobbies, Which they will love to follow but they dont do so because they don't find time or they could not manage it with their regular work or family. But if you are passionate enough for doing things which you like the most, you will definitely be able to find a solution to fulfill your dreams.
So dream and live your dream.....
We talked a lot about my dreams, now some reality bites. I like doing many things as writing (Screen plays,poems,stories) , acting, and of course playing cricket. Yes, I play cricket. Thanks to my school and my village where we didn't had cricket or any support to play cricket. I couldn't pursue my dream of being a cricketer. But during my college, I got the chance to play in the team of my class. I used to bowl as well as bat but batting was always at the brighter side. I played some memorable knocks in my college days.
My captain "Himanshu topal" and my close friends Darshan and Tushar used to boost me saying that "I am a wonderful cricketer". I still remember people cheering me saying "Godfrey Machado from Nallasopara".
One of the guy who worked in our college canteen used to shout as "Gold flake Machado", That was the day when I realised that my name is little too ambiguous. So these things were enough to boost my confidence and tp pursue my passion for the game. But as always, "Good moments last for sharter period", My college days ended.
I joined the company with the ambition of doing something big professionally as well as financially. I saw a transition from a college boy to a professional, Causals and funky T-shirts were replaced by formal clothes, Priorities in life changed. I thought it is the end of my fun life, I prepared myself for life style which starts with many responsibilities and ends with slogging and working for endless hours. I lost my way of living life happily because my happiness lies with cricket.
After spending some boring days of work life through some source, I got to know about my company's cricket team. I joined the practice sessions,
Cricket practice with office work and in addition to that daily 5 hours of travelling.... Ooops....... I thought I cannot continue my cricket dream. But I wanted to give myself a chance.
My Daily Routine
4.00 AM
Wake Up
5.00 AM - 7.00 AM
Travel to Cricket Ground
7.00 AM - 8.30 AM
Cricket Practice
9.00 AM - 6.00 PM
Office Hours
6.15 PM - 9.00 PM
Travel back to Home
10.00 PM - 4.00 AM
Sleep
I started following my daily routine. First couple of days were very tiring and my motivatinal levels were going low day by day. Everyday I used to start with lot of energy and determination to do many things. Days passed and my routine became my habit. I practiced religiously, Improved on my fitness,Got selected for the Company's cricket team. Partcipated in various corporate tournaments, recieved "Man of the Match" award couple of times. I discovered real life yet again.It was the tremondous feeling to get your old love back. I did everything which I wanted to...
The purpose of me writing this write up is telling others who say that they don't have time to pursue their dreams or to do things that they want to do. Many of us work in offices, factories etc. Many of us have some other likings, some other hobbies, Which they will love to follow but they dont do so because they don't find time or they could not manage it with their regular work or family. But if you are passionate enough for doing things which you like the most, you will definitely be able to find a solution to fulfill your dreams.
So dream and live your dream.....
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
